ผู้การเรือพ่วง – ความรักที่มาพร้อมกับความรับผิดชอบ

ผู้การเรือพ่วง

ผู้แต่ง นาคาลัย

สำนักพิมพ์ พิมพ์คำ

พิมพ์ครั้งที่ 4 / กุมภาพันธ์ 2560

จำนวนหน้า 342 หน้า

ราคา 240 บาท

คำโปรยปกหน้า

สำหรับเขา… หน้าที่ความรับผิดชอบมาก่อนความรัก

สำหรับเธอ… มันคือความรักที่มาพร้อมกับหน้าที่

คำโปรยหลังปก

เมื่อหญิงสาว (เริ่มแก่) หนีความอบอุ่นจนวุ่นวายของครอบครัวออกมาเผชิญโลก ด้วยความหวังเล็กๆ ว่าเธอจะพบชีวิตอิสระและความสงบ แต่เพียงก้าวแรกที่พาขวัญกำลังเบิกบานใจในชีวิตอิสระ ก็ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับเธอเสียแล้ว เมื่อส่งทั้งคนชรา เด็กและสุนัข มาให้เธอได้พบเจอในคราวเดียวกันเสียอย่างนั้น แถมยังพ่วงด้วย ปราณนต์ ผู้การเรือหน้าดุ พ่อม่ายหนุ่มเนื้อทองที่สาวๆ กรี๊ดกันครึ่งค่อนเมือง ผู้กลายเป็นศัตรูตัวร้ายของความสงบในใจเธอ ไหนจะต้องเข้าไปช่วยดูแลแก้ปัญหาให้เขาสารพัด ไหนจะต้องรับมือกับความเจ้าบงการของเขาอีก แล้วเธอจะทำอย่างไรดี เมื่อชีวิตเข้ามาพัวพันกับครอบครัวเขาแบบถอนตัวไม่ได้เสียแล้ว ที่สำคัญ… ทำไมอยู่ใกล้เขาทีไร หัวใจก็เต้นแรงทุกที…

 รีวิว…ผู้การเรือพ่วง 

ปกติแล้วเราจะชอบอ่านหนังสือนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ฆาตกรรมที่มีเรื่องของความรักสอดแทรกให้พอชุ่มชื่นหัวใจอะไรแบบนั้นมากกว่า พอได้อ่านนิยายโรแมนติกที่มีเรื่องราวความรักของพระ-นางเป็นแกนหลักของเรื่องเราเลยรู้สึกแปลกๆ ไม่ชิน แล้วบางทีเราก็ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำบางอย่างของตัวละคร ว่าจะต้องหวานกันขนาดนี้เชียวหรอ แต่พอได้มาอ่าน “ผู้การเรือพ่วง” เรากลับรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้มีอะไรที่แตกต่างออกไป เพราะมันไม่ใช่แค่ความรักเชิงชู้สาวอย่างเดียว แต่มันยังรวมถึงความรักครอบครัว ความรักในหน้าที่การงาน ความรับผิดชอบ และการเสียสละอีกด้วย

แค่วันแรกที่ “พาขวัญ” ได้ย้ายออกจากบ้านอันแสนอบอุ่นจนร้อน เพื่อไปทำงานในหน้าที่ความรับผิดชอบตามที่ขอโยกย้ายยังสัตหีบ ก็ต้องเจอกับความวุ่นวานของครอบครัว “ผู้การปราณนต์” เข้าซะแล้ว ขนาดที่ว่ายังเก็บของในบ้านหลังใหม่ยังไม่เสร็จดี ก็ต้องช่วย “คุณดาหวัน” แม่ของผู้การหนุ่มใหญ่ตามหา “น้องกันย์” หลานสาวที่หาตัวไม่เจอ ด้วยความมีน้ำใจและเห็นว่าคุณดาหวันนั้นอายุมากแล้ว พาขวัญจึงช่วยตามหาน้องกันย์อีกแรง แทนที่พอพาตัวน้องกันย์ส่งกลับบ้านเรื่องยุ่งๆ จะได้จบ แต่ที่ไหนได้กลับมีเรื่องที่ยุ่งยิ่งกว่า พาขวัญจำใจต้องรับลูกสุนัขตัวสีน้ำตาลหน้าตาน่าเอ็นดูมาดูแลแทน เพราะผู้การหน้าดุไม่ยอมให้ลูกสาวตัวน้องเลี้ยงสุนัขเพราะกลัวว่าโรคภูมิแพ้ของลูกสาวจะกำเริบ พาขวัญตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับครอบครัวของผู้การหน้าดุจอมวางอำนาจอีก แต่ก็อีกนั่นแหละ ความมีน้ำใจของตัวเองก็ทำเรื่องอีกจนได้ จากที่คิดว่าชีวิตของตัวเองจะได้อยู่อย่างสงบสุข ก็ต้องเข้าไปพัวพันกับผู้การปราณนต์อีกจนได้ และใครจะไปคิดว่าครั้งนี้จะทำให้พาขวัญถอนตัวถอนใจไม่ขึ้นกัน

ในนิยายแทบทุกเรื่องมักจะมีตัวแปรที่สำคัญในฝั่งใดฝั่งหนึ่งระหว่างพระ-นางของเรื่อง อาจจะเป็นเพื่อนตัวป่วนบ้างล่ะ เป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์ของพระ-นางบ้างล่ะ อย่างใน “ผู้การเรือพ่วง” ตัวแปรที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้และสามารถแย่งซีนได้ทุกครั้งเห็นจะเป็นใครไปไม่ได้ นั่นก็คือ “น้องกันย์” ลูกสาวของท่านผู้การปราณนต์ที่นางเอกของเราขนานนามเขาว่าผู้การหน้าดุ จอมบงการและอีกสารพัดนั่นเอง เราคงจะนึกภาพเด็กผู้หญิงอายุ 7-8 ขวบ แก้มยุ้ย หุ่นจ้ำม้ำ หน้าตาน่ารักน่าหยิก ชอบพูดชอบคุย แถมยังขี้อ้อนอีก ซึ่งถ้าหากใครได้เจอก็ต้องอดที่จะหลงรักไม่ได้เป็นธรรมดา แต่ก่อนที่เราจะได้เห็นน้องกันย์ร่าเริงได้ขนาดนั้นก็ต้องขอบคุณพาขวัญ ที่ก้าวเข้ามาในครอบครัวนี้ ช่วยดูแลเอาใจใส่และแก้ปัญหาต่างๆ มากมาย และมอบความอบอุ่นให้กับเด็กคนหนึ่งที่ขาดแม่ จากเด็กที่เคยซึมเศร้า ไม่ร่าเริงสดใสสมวัย แถมยังโดนเพื่อนแกล้ง เข้ากับเพื่อนไม่ได้กลับกลายเป็นตรงกันข้าม มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามา ถ้าเป็นเราได้เจอพาขวัญเราก็คงจะนิยมชอบนับถือในน้ำใจของพาขวัญเหมือนที่คุณดาหวันรู้สึกเหมือนกัน

“พ่อแง่แม่งอน” ขนานแท้ กว่าทั้ง “ผู้การปราณนต์” กับ “พาขวัญ” เขาจะสมหวังในความรักและเข้าใจกันได้ นี่ก็เล่นทำเราเบื่อๆ ไปบ้างเหมือนกัน เพราะแทนที่จะพูดกันตรงๆ ก็ไม่ยอมพูดอะไรกันเลย เริ่มตั้งแต่พาขวัญที่เข้าใจผิดคิดว่าผู้การไม่ได้รักไม่ได้ชอบ เพราะเห็นว่าผู้การเขามีคนรักที่เหมาะสมทั้งหน้าตาและฐานะอยู่แล้ว ก็เกิดน้อยใจว่าถ้าไม่รักจะมาตกลงผูกมัดกันทำไม แต่ตรงนี้จริงๆ ก็คิดว่าอาจจะเพราะความไม่เข้าใจ แล้วบางสถานการณ์ของผู้การกับสาวคนนั้นก็เอื้อให้พาขวัญเขาเข้าใจผิดเสียเหลือเกิน แล้วคือแทนที่จะมานั่งเปิดใจคุยกันหรือก็เปล่า พอเกิดปัญหาอะไรขึ้นก็เอาแต่วิ่งหนีปัญหา คือถ้าเราจะพิจารณาจากอายุพาขวัญซึ่งก็อายุ 30 แล้ว ก็น่าจะมีเหตุมีผลมากกว่านี้ ถ้าหนีครั้งแรกนี่เราก็พอรับได้นะ แต่นี่เล่นวิ่งหนีทุกรอบ โชคดีที่พาขวัญมีครอบครัวที่ดี คอยให้คำปรึกษาและแนะนำ ไม่งั้นผู้การต้องแย่แน่ๆ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีปัญหาแค่ตัวนางเอกของเรานะ ตัวพระเอกของเราก็ปัญหาเยอะเหมือนกัน ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว จะว่าเป็น 2 ปัญหาที่มันกระทบถึงกันก็ได้ คือทำงานมากเกินไป มากจนไม่มีเวลาให้ให้ครอบครัว ไม่สามารถดูแลแม่และลูกสาวคนเดียวได้ดีเท่าที่ควรจะเป็น จึงไม่เคยรับรู้ว่าลูกสาวของตัวเองนั้นมีปัญหาในเรื่องการมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นมากแค่ไหน จนกระทั่งได้พาขวัญนี่ล่ะ มาช่วยแก้ปัญหาให้ แล้วพอทุกคนพากันไปรักพาขวัญกันหมด ก็มานั่งน้อยใจซะอย่างนั้น เวลาคุยกับพาขวัญก็ชอบใช้หน้าตาดุๆ น้ำเสียงแข็งๆ เหมือนออกคำสั่ง แต่พอคุยกับเพื่อนสาวคนสนิทกลับใช้น้ำเสียงตรงกันข้าม มันก็เป็นธรรมดาที่นางเอกเขาจะไม่ชอบ แล้วมีอย่างที่ไหนเวลาทะเลาะกันทีไรก็เอะอะไปจับนางเอกเขาปล้ำลูกเดียวเลย แล้วก็ปากหนักไม่ยอมพูด ไม่ยอมอธิบายอะไร จนเกือบจะสายเกินไป ดีนะว่าคุณปู่ของนางเอกเขาเชียร์ไม่อย่างนั้นล่ะก็มีน้ำตาเช็ดหัวเข่า

จากความมีน้ำใจพัฒนาสู่ความไว้เนื้อเชื่อใจ ดูแลซึ่งกันและกัน จนกลายเป็นความรักในที่สุด เป็นความรักที่รักในตัวตนและนิสัยใจคอของคนคนนั้นอย่างแท้จริง เข้าใจและยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น ไม่ใช่เป็นเพียงแค่ความรักที่ฉาบฉวย